سکسکه های یک مست ...مرکّب حرکت

ساعتی که زنگ زده همه ی زنگ هایش را زده؟

shahram13 — Tue, 04 Aug 2009 02:09:18 GMT

هوالعلی

و حسنک را بپای دار آوردند، نعوذُ بالله مِن قضاءِ السوءِ ، و دو پیک را ایستانیده بودند که از بغداد آمده اند . و قرآن خوانان قرآن می خواندند، حسنک را فرمودند که جامه بیرون کش . وی دست اندر زیر کرد و ازاربند استوار کرد و پایچه های ازار را ببست و جبه و پیراهن را بکشید و دور انداخت با دستار، و برهنه با ازار بایستاد و دست ها درهم زده ،تنی چون سیم سفید و رویی چون صد هزار نگار، و همه خلق به درد می گریستند . خودی(1) ، روی پوش ، آهنی بیاوردند عمداً تنگ ، چنانکه روی و سرش را نپوشیدی ، و آواز دادند که سر و رویش را بپوشید تا از سنگ تباه نشود که سرش به بغداد خواهیم فرستاد نزدیک خلیفه . و حسنک را همچنان می داشتند، و او لب می جنبانید وچیزی می خواند ، تا خودی فراختر آوردند . و در این میان احمد جامه دار بیامد سوار و روی به حسنک کرد و پیغامی گفت که خداوند سلطان می گوید :« این آرزوی توست که خواسته بودی و گفته که « چون تو پادشاه شوی ، ما را بر دار کن .» ما بر تو رحمت خواستیم کرد اما امیرالمومنین نبشته است که تو قرمطی شده ای ، و به فرمان او بر دار می کنند.» حسنک البته هیچ پاسخ نداد .

پس از آن خودی فراختر که آورده بودند . سر و روی او را بدان بپوشانیدند. پس آواز دادند او را که بدو. دم نزد و از ایشان نیندیشید . هر کس گفتند « شرم ندارید، مرد را که می بکشید[به دو](2) به دار برید؟» و خواست که شوری بزرگ به پای شود. سواران سوی عامه تاختند و آن شور بنشاندند و حسنک را سوی دار بردند و به جایگاه رسانیدند ، بر مرکبی(3) که هرگز ننشسته بود ، بنشاندند و جلادش استوار ببست و رسن ها فرود آورد. و آواز دادند که سنگ دهید، هیچ کس دست به سنگ نمی کرد و همه زار زار می گریستند خاصه نشابوریان . پس مشتی رند را سیم دادند که سنگ زنند ، و مرد خود مرده بود که جلادش که رسن به گلو افکنده بود و خبه(4) کرده.

و آن روز که حسنک را بر دار کردند.استادم ابونصر روزه بنگشاد و سخت غمناک و اندیشه مند بود، چنان که به هیچ وقت او را چنان ندیده بودم ، و می گفت : چه امید ماند؟

و مادر حسنک زنی بود سخت جگرآور، چنان شنودم که دو سه ماه از او این حدیث نهان داشتند ، چون بشنید، جزعی نکرد،چنان که زنان کنند .

پس گفت بزرگا مردا که این پسرم بود!که پادشاهی چون محمود این جهان بدو داد و پادشاهی چون مسعود آن جهان.

1.خود: کلاه آهنی

2. به دو : دوان دوان

3. مرکب : منظور تابوت است

4. خبه: خفه

با تلخیص از تاریخ بیهقی

وقتی گاليله در اثر شکنجه و تهديدات کليسا مجبور شد به اشتباه خود پی ببرد و به صاف بودن کره زمين" اعتراف" کند، يکی از شاگردان گاليله به سمت او آمد و تف بر زمين انداخت و گفت: تف به سرزمينی که قهرمان ندارد

گالیله در جواب گفت
تف به سرزمينی که به قهرمان احتياج دارد

پس

می چرخم و دوباره به دست تو می پرم که یسبحون فی یدک کلُّ فی فَلَک

بداهه اي براي روزهاي از دست رفته

...تو کفش داشتی اما ـ بدون بند ـ که من

...تمام راه نفس می زدم یه بند که تو

و در تو این همه سلول های زندانی ست

...که پوست کنده بیاور مرا به بند که من

من از تو عکس گرفتم – تو پشت بر عدسی

...گریستم به خودم که بیا بخند که تو

تو را به قصر فرستاده اند معروف است

...دو شاهزاده به مرگ شکوهمند که من

فشنگ سوخته ای ایستاده در قلبت

و نعش سوخته ات، ابر دردمند که تو

تو عکس مردم ترسوی شهر زشت منی

.تبسمی شده ای توی پوزخند که من

روح الله نوروزی مجموعه داستان های کوتاهش را با اسم مرده ها حرف نمی زنند منتشر کرده است ،که یک مجموعه ی متفاوت در این حوزه است

دوستانی که دوست دارند این مجموعه را داشته باشند، می توانند با پرداخت ۱۰۰۰ تومان (قیمت پشت جلد) به شماره حساب سیبای ۰۱۰۲۶۷۴۷۰۸۰۰۱ بانک ملی به اسم روح الله نوروزی و گذاشتن آدرس خودشان در قسمت نظرات محمد نوروزی یا همین وبلاگ، یا اس ام اس به شماره موبایل ۰۹۱۴۹۶۲۹۸۲۱ این مجموعه برایشان فرستاده شود

دوستانی که بیشتراز ۶ جلد یا بیشتر سفارش بدهند ،نصف قیمیت حساب می شود ، ضمنن نیازی به رسید بانکی پول پرداختی نیست ،صحت گفتار مخاطبین این وبلاگ ، و اینکه این مجموعه را یک مخاطب خوب بخواند برای نویسنده کافی ست

ــ می توانید کلیک کنید و دو شعر خوب بخوانید اینجا

ـ می توانید کلیک کنید و دو شعر خوب بخوانید اینجا

ـ می توانید کلیک کنید حبیب حسن نزادبا کتاب بهشت هم به جهنم

از خلاف آمد عادت بطلب کام که من

۱ـ کسب جمعیت از آن زلف پریشان کردم

"مرکب حرکت " شعر ترجمه

سلام

فکر کنم پارسال بود که رحیم سلیمانی عزیز زنگ زد و گفت که شهرام انجمن ادبی توتم هر یکی دو ماه ، شاعری را از سطح کشور به قزوین دعوت می کند و اعضا درباره ی کارهایش حرف می زنند و مطلب می نویسند و خود شاعر هم شعر می خواند، حرف می زند و اگر حضار سوالی داشتند جواب می دهد ، دو سه ماه قبل از آن ، طی سال های دور من به نتایج شخصی در غزل آوانگارد رسیده بودم که آن ها را فقط در شعر خود استفاده می کردم و به هیچ وجه دوست نداشتم به صورت مکتوب جایی عرضه کنم که عده ای غایب بگویند فلانی از روی تئوری شعر می گوید و... شاید ندانند که این دریافت من از تجربه ی شخصی ام در شعر است که بی هیچ ادعایی -با اسمی که لااقل باید داشته باشد که به آن اسم بخوانمش- با آن های غائب در میان می گذارم و چیزی جز این نیست ، بگذریم از تصور غیر محقق و غیبت حلال

جلسه انجمن ادبی شروع شد و من بعد از نقد های مکتوب و شفاهی انجمن ادبی توتم قزوین ، قضیه ی " مرکب حرکت" را در آنجا مطرح کردم و شفاهن نکاتی را به علت ضیق وقت خیلی جزئی با مثالی ازبیت حافظ توضیح دادم .بعد که برگشتم خواستم حتمن به صورت مکتوب عرضه کنم که هم دوستان مخالفت کردند و هم خودم هنوز معتقد بودم که شعر یک وحشی بکر است که با تئوری و بیانیه رام شدنی نیست

ولی از آن جایی که شاعر یک بام و هفت آسمان دارد و بین کن مکن یک میم فرق است، تصمیم گرفتم خیلی خلاصه توضیحاتی در مورد این سلیقه ی شعری که ترجیحن نباید به صورت مانیفست ادبی مطرح شود بدهم

اساس و خلاصه ی این دریافت این است که شعر در حین داشتن شخصیت والای ادبی و پیچیدگی های خاص خود ، در القا و شاید تحمیل خود در ذهن مخاطب، باید بسیار سریع عمل کند و در طول و عرض خود در حرکت باشد و این سیالیّت به سهل الفهم بودن شعر منجر بشود ،که به عوامل زیادی از جمله انتخاب و نوع استفاده از کلمات ،دستورمند بودن ، ساختمند بودن و... بستگی دارد که ضمن اینکه ترجمه آن را آسان می کند، شعر را از عمق به سطح – برخلاف حرکت معمولش از سطح به عمق - می آورد و به ذهن مخاطب منتقل می شود و برای اینکه در فاصله همان عمق و سطح ، عریان و لخت نباشد مجبور به رعایت ظرافت های شعری – با توجه به ذائقه ایرانی و انیرانی - در توان شعر باید داشته باشیم که ازآن جمله می توان به موارد زیر اشاره کرد

ـ چندمنظورگی در کلام (که اکثرن استخدام ، ایهام و تبادر مد نظر است)و اشاره های و تلمیحات وارجاع های برون متنی با رویکرد جدی و عمیق – و البته بسیار ساده- در خدمت محتوی هستند

ـ تصرف در زبان و آینده نگری زبان

ـ انعطاف و تشخّص زبان

ـ وحدت موضوع با رفت و برگشت های محتوایی و تصویری در کل کار

ـ تاثیر پذیری از محیط و انعکاس آن درذهن و زبان شعر به صورت غیر مستقیم و تلویحی

ـ آفرینش در شعر و عدم بازآفرینی در آن جز با اشاره های شعری

ـ تنوع موضوع با کنش یکسان در یک حوزه

ـ فضای سازی کلی وشرکت دادن مخاطب در همزادپنداری با استفاده از بافت های روایی در افعال

ـ قطع و شروع روایت و فضا سازی بین آن ها

ـ فرا قالبی بودن شعر

و پارامتر های آشنا و مهم دیگر که به خاطر اطاله ی کلام از آوردن آن ها خود داری می کنم – که آن ها را می توان در تیتر های داده شد گنجانید وتوضیح داد - وهمچنین به خاطر همین دلیل و عدم علاقه ی خود در بسط دادن این موضوع در این فضای مجازی غیر مستند از موارد مذکور بالا ،بحث روابت و فراقالبی بودن مرکب حرکت را بعد از موخره ی در وسط ،عرض خواهم کرد

مرکب حرکت (شعر ترجمه) در کارهای کلاسیک عمدتن در دو کنش می تواند مطرح شود

الف- رو ساخت

ب- ژرف ساخت

الف - روساخت ِ"مرکب حرکت "که رابطه ای مستقیم با ژرف ساخت کار دارد، تنها هدفش انتقال معنی و محتوی ومنظور شاعر در کوتاه ترین زمان ممکن است ،طوری که پیچیدگی های ژرف ساخت در آن به هیچ وجه نمود بیرونی نداشته باشند و مخاطب با یک متن قابل دسترس مواجه شود که ذهنش را خسته نکند و از آن با توجه به دریافت خود لذت ببرد

:مخاطب با توجه به سواد شعری اش به سه دسته تقسیم می شوند

اخص عوام :آنهایی که اکثرن مخاطب شعر هستند نه سراینده شعر

عوام شعرا :آ نهایی که سراینده هستند ولی مخاطب خوبی نیستند و بیشتر از شعر آنچه می توانند و می خواهند را می دانند

اخص شعرا :آنهایی که هم سراینده ی خوبی هستند و هم مخاطب خوب

با یک بیت از نابغه ی شعر فارسی حافظ، برداشت و ذهنیت این سه گروه را حدس می زنیم

*از حیای لب شیرین تو ای چشمه ی نوش غرق آب و عرق اکنون شکری نیست که نیست

اخص عوام:اول از لب شیرین کلی لذت می برند و معنی می کنند که : ای یار شیرین لب! هر شکری به خاطر تو غرق آب می شود و شرمنده ی لب تو می شود

عوام شعرا:ای یار شیرین لب ،هیچ شکری وجود ندارد که به واسطه ی شرمگین شدن در مقابل لب تو عرق نکند و سپس از خجالت آب نشود و احیانن به ایهامی که در واژه " شیرین معشوقه ی خسرو پرویز" و شیرین به معنی یک مزه است دقت کرده باشند و از تصویر شکر آب شده در کنار و مقابله ی لب معشوق لذت ببرند و اصطلاح "از خجالت آب شدن" را با بیانی دیگر در این بیت(در شکر آب شده) پیدا کنند و لذت مضاعف ببرند و از" نیست که نیست " به معنی نیست که وجود نداشته باشد " و در معنای " نیست ، و اصلن نیست "( نیست دوم برای تاکید آمده است ) نیز لذت هنری چند برابری ببرند.

اخص شعرا : ضمن اینکه این گروه از این بیت ،لذت های بالا را می برند ، به ایهام واژه " شکر " نیز توجه دارند ؛ خسرو پرویز با وجود دلباختگی به زنی پاکدامن به نام شیرین در اصفهان با زنی بد کاره به نام شکر نیز همبستر شده است که این آگاهی، ایهام های تناسب گوناگون در کلمات" حیا"، "آب" را نیز در پی دارد

حافظ در کلمه ی " چشمه " نیز گوشه چشمی به شنا کردن (و طبیعتن لخت شدن شیرین ) در چشمه در کنار اجزای شعر نیز توجه داشته است

که طبیعتن هر سه گروه از این شعر به اندازه ی نیازشان دریافت می کنند و از آن لذت می برند و حافظ این پیچیدگی ها یی که مقداری از آن ذکرش رفت ،خیلی ظریف و بی هیچ تصنعی در بیت گنجانیده بی آنکه آب در دل بیت تکان بخورد

البته نیازی نیست که شاعر حتمن همزمان از سه گروه دلبری کند و این بستگی به سواد شاعر و چگونگی استفاده از آن در شعر را دارد

می بینیم که پیچیدگی ژرف ساخت، چگونه در روساخت بیت، نمودی بسیار ساده ولی عمیق دارد .

ب - ژرف ساخت: آرایش درونی کلام (که اجبارن به توضیح خیلی جزئی و غیر مبسوط و کلیِ فراقالبی بودن و روایت بسنده می شود)ـ

۱ـ انقطاع و شروع روایت و فضا سازی بین آن ها

در شعر کلاسیک قدیم – البته اگر از تک مصراع های دالّ ،که بیشتردر شعرای سبک هندی که با اسلوب معادله و مذهب کلامی مصراع ها را بر امری تام و معنی دار دلالت می دادند بگذریم - واحد معنی دار بیت است،در شعرای قدیم از جمله بیدل ، حافظ و ... شعر جنبه روایی نداشت ولی می توانست در یک فضا و حوزه سروده شود، ولی شعر آوانگارد امروز از مباحث کلی دور می شود و جزء نگر می شود و اکثرن می خواهد جهان بینی های خاص خود را از یک موضوع نشان دهد یا موضوعات کناری را در کنار موضوعات اصلی بیان کند ،که این تصور باعث می شود که شعر حتمن از یک روایت، چه خطی و چه فراروایتی پیروی کند که به انسجام کلی اثر منجر شود

روایت خطی در شعر که اکثرن عنصر زمان را یدک می کشد و نقطه شروع و پایان دارد در غزل چند سال پیش مطرح شد و به خاطر یکنواختی و برخورد یک طرفه با زمانِ اتفاقات شعری ،کسالت زودرس مخاطب را در پی داشت ونتوانست اخص شاعران را در برش های زمانی داستانواره قانع کند

ولی می توان با دخالت در واحد زمان و تغییر نوع نگرش زمانی در طول شعر ، و جا به جایی ارکان خطی و فراروایتی - در کار های طولانی – فرصت تنفس شعری با فضاسازی های مناسب را به مخاطب داد، ولی همزمان در فضای ارایه شده باید نماد های روایت چه با جز تکرار قسمتی از شعر یا القاهای محتویی غیر روایی ولی مربوط به کل کار، در آن فضا گنجانده شود که موضوع شعر، روایت کلی و طبیعتن انسجام ساختاری و محتوایی کار از بین نرود،همچنین قطع و ادامه ی روایت در موارد خاص ،هم یکنواختی روایت را از بین می برد و هم ذهن اخص شعرا در رویکرد دوم روایت منتظر می گذارد ، فضاسازی مناسب در بین این دو روایت می تواند مکان مناسبی برای فضاهای هم سو با موضوع باشد و آن ها را به شدت با موضوع درگیر کند

( ۲ـ فرا قالبی بودن شعر(که فقط به جزء ترکیبی به قالب و جایگاه قافیه اشاره خواهد شد

اداره ی شعر با واکنش کلی و عمیق محتوی در روساخت با واحد های تعریف شده قالب در کل شعر،کار سختی ست ، اکثر شعرا برای فرار از یکنواختی قالب ، دست به تغییر شکل و صورت شعر می دهند ، رودکی از قصیده به تغزل آن " غزل" روی می آورد ،منوچهری مسمط می گوید ، مستزاد اختراع می شود ، چهارپاره ، دو بیتی ،غزلمثنوی و....در این موارد تغییر شکل به شکلی دیگر که با اصل منفکّ شده ی خود اغلب متفاوت است صورت می گیرد ،ولی می تواند این تغییر در شکل یک غزل یا چهارپاره با اضافه کردن جزء مصرع، بیت ، یا هر جزئی در همان زحاف های بحر به تنه ی اصلی آن قالب نیز صورت بگیرد که این اواخر جزء مصرع در آخر غزل دیده می شد ولی بیشتر برای آرایش قالب بود تا محتوی و به نوعی دیگر جزء متممّ و مکمّل شکل و محتوی نبود و ربط ساختاری و معنایی با واحد های شعری یا طول شعر با قبل یا بعدش نداشت و آن بیت یا تک مصراع در کار بدون هیچ کارکردی رها می شد ویا بازخورد محتوایی ضعیفی داشت – بیشتر در حد ضربه ی حسی-و این تغییر نه تنها قالب را از صورت منظمش می انداخت ،بلکه یک تاویل به سر و ته را به مخاطب تحمیل می کرد و خود سربار قالب بود

اما اگر این تغییر در قالب حساب شده و در خدمت محتوی و منظور کلی کار به عنوان واحد دالّ و معنی دار و مکمل محتوایی عمل کند می تواند قابل هضم و تلذّذ باشد، همچنان که جز ترکیبی نیم مصراع در مستزاد این حالت را اکثرن دارد

نکته ی دیگر تغییر جایگاه قافیه و تعیین جایگاه نو برای آن در قالب های مختلف است ، البته ذهن معتاد ما به مقام قافیه در غزل و چهارپاره و امثال آن ها، این تغییر را خیلی به سختی می تواند قبول می کند ولی اگر این رویکرد بر اساس نوع برخورد با محتوای کار و نیاز آن و اداره ی جنبه موسیقایی کار باشد، هم قابل دفاع است و هم این رویکرد تازه نوعی تنوع در شکل است که ذهن می تواند از آن لذت ببرد و به آن عادت کند.نیما این موسیقی کناری را به وسط ابیات کشاند ولی در" مرکب حرکت "قافیه هنوز در حاشیه کار است ولی تعیین قوافی و تعدد آ نها باید با توجه به تعدد مصاریع باشد نه شکل سنتی آن ها ، قالب های شعر فارسی بیشتر به خاطر جایگاه ردیف و قافیه اسم های مختلفی از جمله غزل ، قطعه ، مثنوی و ... به خود گرفته اند ،به خاطر همین کلمه "مرکب" در "مرکب حرکت " مسمّای تام است از این نوع تغییر ها

قابل ذکر است که هر تغییر در قالب و قوافی باید در خدمت محتوا باشد ونباید صرفن به یک پز ادبی منجر شود که این کار نظمی را که شعر می تواند با تعیین جایگاه تازه قافیه و جزء های اضافی داشته باشد ، از بین می برد.محتوی و قالب باید باهم تعامل دوگانه داشته باشند و این هر دو باید در خدمت ذوق مخاطب باشد نه دخالت بی جای خودخواهانه ی شاعر در طول صورت کار

: با هم " قصیده ی مجنون " را می خوانیم

ماغ یک گاو توی یک تابلو

پنجه ی گرگ ، چرت خرگوشی

جیغ های کشیده ی تصویر

نقره داغ دو اسب در بازو

دل من در زغال قلیان بود

! چشم قفقاز ترکمن گیسو

اسب بر کشته های من مدوان

خنجر ابروان خونی را

توی زخمم غلاف کن بانو

نثر در بیهقی پریشان بود

مادرم گفت دیو زاییدم

پدرم گفت باز بدبختی

بچه دیوی شدم ـ یتیم شده ـ

بی فرشته در این شب جادو

شب ورم کرده بود و شیطان بود

دود را شکل دایره کردم

" در دایره ی قسمت اوضاع چنین باشد"

حلق/ه آویز تو شدم در خود

چند ساعت دوام آوردم

مثل قلب گرفته در چاقو

بدنم سرد شد ، زمستان بود

از خودم مثل فحش بیزارم

از خودم مثل زخم ، دل چرکین

از خودم درد دارم و گریه

از خودم غصه خوردم و دارو

دوستی درد بود؟ درمان بود ؟

!آدم هیچ حرفی عصبی

فکر کن جدول خیابان را

نامه ات را سفید پست نکن

نامه ات را بذار توی کشو

پست چی برنگشت باران بود

چه قدر با تو زنده می ماند

آدم برفی کنار اجاق

مثل قلب کشیده آبم کن

بغل شیشه های بی پهلو

خوی همین عصر " کافه تهران "بود

شرط بستم به روی تو یعنی

باختم تا برنده ام باشی

ریش خود را گرو شدم در تور

ماهی " کوسه " ای شدم ، تا او

تنگ شد در دلم که زندان بود

عشق خود را حساب کرد و گذاشت

در لباس کرایه ای عروس

در دلم تیغ شد فرو غلطید

هر چه برداشت از خم ابرو

مردم شهر در خیابان بود

درد دل های روزنامه ای م

سطل های زباله ی باطل

گریه های درخت بی ریشه

میوه های رسیده ی کرمو زندگانی ِ کرم دندان بود

پشت کردم به صورت روشن

پشت کردی به تیره روزی خود

ما از اول نیامدیم به هم

مثل آیینه ای که پشت و رو

نیمه هامان همیشه پنهان بود

بچگی کردم و بزرگ شدی

بغل گند چند تا مرداب

قوز کردم به پیرمرد شدن

در قلمدان یک زن هندو

توی دستت گیاه عریان بود

مار خوش رنگ زینتی ام کن

زهر چشمم بگیر در الکل

بوسه بردار از لب بی سم

زندگی کن پریچه ی ترسو

لب مست تو دور لیوان بود

یاس کردم به فلسفه بافی

عشق فحاش را جلو بردم

توی شطح ابو یزید/ زدم

رگ خود را به فین و به چاقو

که امیر ِ کبیر ، مجنون بود.

حوریه فقه خواند و حوری شد

shahram13 — Fri, 23 Jan 2009 10:09:18 GMT

هوالعلی

سلام

مطالب رنگی را می توانید کلیک کنید

عجالتن.... :مهدی شهابی

گویند که بطّی در آب روشنایی ِ ستاره می دید ؛ پنداشت که ماهی است ، قصدی می کرد تا بگیرد و هیچ نمی یافت . چون بارها بیازمود و حاصلی ندید ، فرو گذاشت . دیگر روز هرگاه که ماهی بدیدی ، گمان بردی که همان روشنایی است ؛ قصدی نپیوستی و ثمرتِ این تجربت آن بود که همه روز گرسنه بماند.

کلیله و دمنه ، مینوی ،ص 102

الف - قرار بود این پست را با مانیفست " مرکب حرکت " بروز کنم ،ولی بنا به توصیه ی عده ای از دوستان و تصمیم خودم ، این فضای مجازی را مناسب این بحث جدی ندیدم ، انشا الله این بیانیه یا به صورت کتاب یا از طرق مطبوعات بر اهالی ادبیات عرضه خواهد شد

ب - ایوار بودم ، زیاد اهل حاشیه و متن نیستم ،ولی همین قدر که – البته با تشکر و تخفیف - : مسلمان نشنود ، کافر نبیند

ج- این روزها کمتر کسی کار فرهنگی – اخلاقی می کند ،"آبان صابری" کاجی در پهلوی خیابان" ش را پخش می کند ، و درآمد حاصل از فروش کتاب را به حساب ۳۴۳۴ بانک ملی شعبه اسکان ، بنیاد امور بیماری های خاص واریز می کند ، اجرشان با مولا علی

د – مونا زنده دل هنوز از اهل بیت غزل است ،حتی اگر وبلاگش را بروز نکند .

هـ - زیاد اهل اطلاع رسانی نیست ولی من کمتر شده دست خالی از کو برگردم ، که به قول سایه :

در باغ پر شکوفه که پرسد بهار کو

و- هفته ای یکی دو بار اداره پست می روم و صندوق پستی ام را چک می کنم ، هنوز دوستانی هستند که نامه را به E-mail ترجیح می دهند، می خوانم لذت می برم و جواب می دهم ،یکی از این دوستان که نامه شان را بی پاسخ گذاشته ولی کتابشان را خوانده و در انجمن معرفی کرده ام دکتر صدرا روحانی بودند که من از همین جا دستشان را می فشارم و می بوسمشان و عذر تقصیر می آورم که...که...که... . حتمن در اسرع وقت کبوترشان را نامه خواهم بست .

ز- شده شما هم با گوشی تان الکی ور برین و یکهو متوجه بشین که غزلی از سر تفنن ساخته اید که پربدک هم نشده ، برای من که زیاد اتفاق می افتد یکی از این ها :

که کرم بودن و ازمیوه سیر برگشتن

و از بزرگ شدن ها حقیر برگشتن

به توپ ، تانک ، مسلسل ، به انقلاب زدن

و دور آزادی را اسیر برگشتن

گلوله ی مَشقی ، زخم واقعی در " game "

و از برنده شدن سر به زیر برگشتن

چه سرنوشت عجیبی ست شاخه های جوان

تبر شدن به درختان پیر برگشتن

که کوه یخ شدن و خانه های اسکیمو

به ناشناخته ی گرمسیر برگشتن

* * *

کتاب غ/ قصه شدن ،دیر تر تمام شدن

که صبح شاه شدن ، شب فقیر برگشتن

که کفش های تو را بی اجازه پوشیدن

به قلب شب زدن و صبح دیر برگشتن

و قبل خواب به پیشانی تو بوسه زدن

شبیه پلک به چشمان تیره برگشتن

* * *

ستاره گفت : " چه روزی" و غصه می خورد از

به این شب ظلمانی قیر برگشتن

ح- و دوست که هر چه می کشیم زیر سر اوست:

از صدای عبدالمالکی

به من نیگا کن واسه ی یه لحظه

نگات به صد تا آسمون می ارزه

من از خدامه بکشم نازتُ

تا بشنوم یک لحظه آوازتُ

من از خدامه پیش تو بمونم

تمومه حرفاتو خودم بخونم

من از خدامه بمونم دیونه ت

سر بذارم تو شهر امن شونه ت...

اما این چهارپاره مرکب :

"بوسه یک اتفاق شیرین بود"

اشک در استکان من افتاد

موش اسباب بازیت بودم

گربه هایت به جان من افتاد

تا کجا عشق سگ – دو خواهد زد ؟

سم شدم توی معده ی سوراخ

بعد مرگِ خودم هدر رفتم

پیش تو مثل صفحه ی خالی

از خودم در سکوت سر رفتم

بغض من زیر سوزنت خون شد

مثل جارختی بدون لباس

روی تنهایی کمد بودم

توی ژورنال های خیاطی

من فقط چند جور مد بودم

هر چه پوشیدم از تو قیچی شد

ساقی سیم ساق من پر کرد

ساق هایم قرابه ی می شد

در و دیوار شهرمان به تو خورد

مستی ام توی جوب ها قی شد

در شراب تو چند ساله شدم؟

از سرم در بیاورم خود را؟

از خودم در بیاورم سر را ؟

فلسفه هر چه بود بیرون بود

خانه ام باش ، بسته ام در را

عاشقم باش منطقی هم باش

چشم تو از مداد من افتاد

کور خواندم از این الفــــ بــ پـــ

ریل ها را شمردم و پاشاند

مغز من را قطار بی کوپه

زندگی فعل های ماضی بود

حوریه فقه خواند و حوری شد

...به جهنم اگر چه حوریه ات

من نمک - گیر یک لبی هستم

ته دریاچه ی ارومیه ات

دل من شور می زند مرجان

پدرم گفت :« کوفت »،خندیدم

مادرم داشت شام می آورد

بوسه ی من به صورتش برخورد

بوسه ی من جذام می آورد

خود خوری های مضحکی دارم

مثل تف بر زمین خود انداخت

-دانه ای در زمین بی برکت-

شده ام یک فرشته ی کافر

در دهان خدای خود لعنت

تف به این زندگانی ای که منم

موش ها آمدند و فیل شدم

فیل ها آمدند و موش شدم

بین جادوی قصه ات مُردم

و کلاغ سیاه پوش شدم

خواهرم آش پشت پا می پخت

* ساقی سیم ساق من گر همه درد می دهد

کیست که تن چو جام می جمله دهن نمی کند حضرت حافظ

عناصر اربعه

shahram13 — Sun, 07 Sep 2008 21:39:18 GMT

هوالعلی

سلام

1ـ داشتم آهنگ وبلاگم رو گوش می کردم و این بیت خودم را زمزمه می کردم

زیر سی و دو حرف مقطع مچاله شو

از " آ " مرا شروع کن و تا به " ی " بدو

که ناخواسته یاد وبلاگ حبیب محمدزاده افتادم که هم موسیقی این وبلاگم مال وبلاگ ایشون بود و هم اینکه کتابهایش را از " آ" شروع کرده و تا به " ی " انشا الله ادامه می دهد

2ـ پارسال زمستان برف شدیدی داشت با آن کاج های خوش تراشش و کلی کلاغ که سپید پوش شدند این غزل در همان سرما از چشم های داغ یک نفر شروع شد و به چشم های یک نفر تقدیم شد بی هیچ چشم داشتی :

مگر دل تو گرفته ؟بغض ته صدای تو می گیرد؟

که چشم های تو سگ دارد که چشم های تو می گیرد

دل گرفته ی من رشت است ، دل برشته ی من اهواز

که بر زمین تو می سوزد، که درهوای تو می گیرد

تمام دار و ندار من همین دل سگی است ، آن هم

فقط به پای تو می خوابد، فقط برای تو می گیرد

دو چشم قهوه ای روشن ، دو کاسه ی عسل و خرما

به غیر از این دسر خوشمزه اشتهای تو می گیرد

پرنده ی کوچولوی من ! هوائیت نکند پرواز

که بال های تو را در باد کسی به جای تو می گیرد؟!

* * *

مرا که گم شده ام در مه ، مرا که دور شدم از تو

نه چشم های تو می بیند ، نه کفش های تو می گیرد.

3 ـ مهمان عزیزان قزوینی بودم با نقدی بر تعدادی از کارهای من، که از همین جا از آقای رحیم سلیمانی ، سعید عاشقی و دوستان دیگرقزوینی به خاطر صمیمیت رفتار و مهربانی گفتارشان ممنونم ، آنجا بحث " حرکت در غزل[قالب های کلاسیک] " پیش آمد که شاید در پست آینده مفصل درباره ی این موضع و موضوع در اینجا حرف بزنم

لینک های مربوط به این موضوع

یک

دو

4ـ گاهی دلت آنقدر می گیرد که هر چقدر شعر رو کش می دهی فکر می کنی یک چیزی کم دارد و وقتی تمامش می کنی فکر می کنی چقدر کم آوردی به هر حال گاهی یک ابر هم برای هفت آسمان زیادی ست

من برای این شعر هیچ اسمی نمی گذارم هر چند اسمش " عناصر اربعه" و " انسیه 2 " هم هست :

افتادم از عروسي تو هر چه سکه تر

از چین های دامن تو تکه تکه تر

* * *

دارم به خواب نارس خود فکر مي کنم

به این هوای از پس خود فکر مي کنم

از سوختن کنار تو و باز يخ زدن

در گرم گرم آتش سرباز يخ زدن

تب داشتم که برف بپوشم خنک شوم

يک استکان داغ بنوشم خنک شوم

بغضم گرفته بود صدايم گرفته بود

يک مشت ابر توی هوايم گرفته بود

من داشتم درون خودم حيف مي شدم

چون لخته های خون خودم حيف مي شدم

دارم به خواب نارس خود فکر مي کنم

به روزگار بي کس خود فکر مي کنم

تو آمدي بهار به گيسوي من زنی

يک شاخه ي انار به گيسوي من زنی

بر روزگار لال خودم خنده مي زدم

بر گوشه ي جمال خودم خنده مي زدم

ابرو شدي و حرف اشاره شدم تو را

شب استعاره های ستاره شدم تو را

گفتی بگیر دست مرا دورتر شویم

گفتم بگیر دست مرا...دورتر شدیم

گفتی که کفش های خودم را در آورم

و توی چشمه پای خودم را در آورم

رد می شدیم کوه تو را داد می کشید

رد می شدیم ، موی تو را باد می کشید

تو حرف می زدی و هوا گرگ و میش بود

گفتی مرا ببوس ولی آخریش بود

گفتی ببوس و پشت سخن آب می شدی

چون قند در ته دل من آب می شدی

گفتی بگیر دست مرا نا نداشتم

می خواستم بگیرمت و پا نداشتم

از ابر– توده های تر آه – رد شدیم

از دستمال خیس سر ماه رد شدیم

گفتی ببر، به خون من انگشت تر کنی

انگشترت شدم که تو شق القمر کنی

که ماه توی رنگ خودش پر در آورد

از پنجه ی پلنگ خودش سر در آورد

گفتی بدو ، و ابر خودش را چلانده بود

می خواستم بگیرمت و پا نداشتم

پایم هنوز در ته آن چشمه مانده بود

پرسیدم آفتاب کجایش خسیس بود

باران نبود ، موی تو در چشمه خیس بود

گفتی لباس های خودم را در آورم

و توی چشمه پای خودم را در آورم

نبض مرا گرفتی و گفتی نمی زند

چیزی ولی شنفتی و گفتی نمی زند

من تشنه بودم و لبی آورد باده بود

و چشمه بوی مردگی قوی ماده بود

از آب رد شدیم ، دلم ریش ریش بود

گفتی مرا ببوس ولی آخریش بود

بی بوسه طول روز تو را کش می آمدم

چون سایه ی درخت که از صبح تا غروب

در پیش و پس هنوز تو را کش می آمدم

دشت از گرسنگی خودش خواب برده بود

و هیچ گرگ توله ی خود را نخورده بود

می آمدیم و شب شب در خون خزیده بود

ماه مریض توی خودش ته کشیده بود

از خالکوبی دو ستاره به بازویم

می خواستی که لخت شوم آتش آورم

این بار هم به زیر درختان دوست ها

آتش زدند بی تو مرا سرخ پوست ها

گفتی : شب است ،کاسه ی نفتی بیاورید

و چند تا کبوتر آتش زده پرید

چیزی نمی شنیدم از این باد سوخته

و خاک ها که پر شد از اجساد سوخته

گفتی بدو ،- به جنگلش آتش خورانده بود -

پایم هنوز در ته آن چشمه مانده بود

باید که دست های خودم را در آورم

از آب چشمه پای خودم را در آورم.

از باد و خاک و آتش و آبی که داشتی

من مانده ام دو چشم مذابی که داشتی.

سکسکه های یک مست

shahram13 — Fri, 04 Jul 2008 19:35:18 GMT

هوالعلی

رنگدانه ها را می توانید کلیک کنید :

سلام و یک عرض عروضی که ...

این لینک را داشتم می دیدم که صدای سور و سات همسایه صدای داغم داغم این مرزبان بی سرزمین ر ا نمی گذاشت بشنوم هر چند این دو اصلن به هم مربوط نیستند

دو تا وبلاگ می شناسم که هر دو بی سر و صدا و با نظم خاصی کارشان را خوب انجام می دهند

لینک 1

لینک 2

این کار؛ "غزل مشوش " حال و روز این روزهای من است :

پرنده پر زد و لغزید در شیار هوا

[ دو ابروی متغیر دو چشم رک برسد]

به روی لخت موازی سیم برق نشست

[ مگر که خانم دکتر به وقت شوک برسد]

* * *

چقدر خسته ام از تو چقدر از خود نیز

از این بریز و بپاش و از این بپاش و بریز

چقدر خسته ام از خود چقدر دلتنگم

و با تمام جهان از اتاق می جنگم

که حمله ی عصبی ، وقفه ی جنون بازی

به "شیشه" ها زدن از مشت ها و "خون بازی"

و بی قراری در عین خویشتن داری

[که دوستت دارم یا که دوستم داری]

حباب بودن و با موج سرخوشی کردن

نهنگ بودن و در تنگ خودکشی کردن

درخت بودن و از موریانه اره شدن

دچار زندگی و مرگ روزمره شدن

* * *

[دو ابروی متغیر دو چشم رک برسد

ویار خانم دکتر به وقت شوک برسد]

* * *

گرفتن قلبت در شماره افتادن

به مشکل افتادن از به چاره افتادن

دو جفت لب به لبان زیاد من برسد

تنفس مصنوعی به داد من برسد

تو خواستی بروی که... نخواستی بروی؟!

[ تن کبود شده از فشار برق قوی]

فشار قبر، فشار قوی برق هنوز ..

که قبض و بسط تن وروح و... بهت مرگ هنوز...

تو خواستی بروم که...نخواستی بروم؟

که دور تر بشوم ازتو، دورتر بشوم

* * *

تو خواستی که پیاله پرست تو باشم

به سکسکه افتادم که مست تو باشم

تو خواستی بزنم من، به این شب جادو

که توی آینه ها دیو دست تو باشم

تو خواستی که بجنگم، که تن به تن با خود

به جنگ یک نفره سرشکست تو باشم

چقدر دور شوم؟! تیر آرشم ،آری

که دورتر بروم دوردست توباشم.

* * *

پرنده آمده تا با پرنده تک بدهد

[هنوز معتقدی که دوباره شوک بدهد؟!]

* * *

که ابر بودن و در باد تکه تکه شدن

از این همه شوک دادن دوباره شوکه شدن :

که ایستادن بازو به بازویت با من

که تیغ بازی مست دو ابرویت با من

[دو چای تازه دم داغ داغ پرمگسی]

عجب لبان تمشکی ! چه گونه های گسی

که ناز ، اخم ، کرشمه ، تعارف بوسه

و خنده ی ماهی در دهان یک کوسه ؛

* * *

هنوز معتقدی روزگار برگردد

" تو ای یگانه ترین یار"....یار برگردد؟

شب ویار گرفته ستاره پس بدهد

و خاک خورده ی خود را دوباره پس بدهد

که باد سگ تن من را هنوز بو بکشد

شغال های جوان را به جستجو بکشد

***

هنوز معتقدی تو دوباره شوک بدهند

[دوباره ...

آی زنیکه...دوباره .... ]

شوک بدهند ؟

* * *

چقدر داده هیاهو – که باد ها بو را –

پرنده ی خوشبو خاک های کرمو را.

از کسانی که آدرس وبلاگ را تو کامتینگ آنها اشتباه گذاشته بودم و مجبور شدن یه کم بگردن بیان اینجا معذرت می خوام

پشه هاي گرفته ماهيچه

shahram13 — Sat, 10 May 2008 22:09:18 GMT

هوالعلی

سلام

کلیک 1

کلیک 2

کلیک 3

کلیک 4

سربازی بالاخره از سرم باز شد

نمایشگاه بودم هیچ کس کتاب ها را تحویل نمی گرفت و همچنین کتاب ها هیچ کس را ، مجموعه شعر خوبی(تا آن جا که من فرصت دیدن داشتم) گیرم نیامد جز " چشمهایش..."

بالاخره از خر جناب شیطان پیاده شدیم و با یکی از انتشارات توافق ضمنی برای چاپ کتاب اول صورت گرفت

این روز ها احساس می کنم زیادی شاعر شدم ، وقت چرت گیاه ، " تغییر مسیر پرنده در هوا" ، ماه گرفتگی خورشید ،رنگ چشم آخرین گوسفند قبل از خواب، " جیغ بنفش " یک لال و ... را می توانم حدس نزنم.

زیاد پرکار نبودم و زیاد هم کم کار :

برای الف . دال

به خود هیچ می رسم از خود

به خداوند اُمی از نیچه

به خلا ء ، به سر و صدای سکوت

پشه های گرفته ماهیچه

به سقوطی – که هیچ وقت – آزاد

بستن خود به بال های مگس

پرت بودن به هیچ از قضیه

برنگشتن به پیش ، از این پس ...

آدم ساده ی بلاتکلیف

آدم ِعورت ِنپوشانده

یخ زده در جهنم متروک

در بهشت ملخ زده مانده

قورت دادن مرا به زور بزاق

تلخ بودن شبیه دارو که ...

بستگی های من به تو - بی خود -

بستگی های موش و جارو که ...

با خودم راه می روم ازماه

ابرها روی شانه ام خیسند

- چرت یک گله ی رها در شب -

بره هایی که گرگ می لیسند

ربط دارم به زندگانی تو

مثل ربط تو به لباس عروس

تو ولی فکر می کنی عادی ست

ربط دوصندلی ته اتوبوس

ربط دارم به تو ، چه بی ربط است

بغض خفاش دل گرفته به نور

ربط عقد موقتی به طلاق

نامه های " فروغ" به " شاپور"

قرص هایی که زندگی تو را

توی محلول آب حل بکند

حشری بودن از خودت به مرگ

که بیاید تو را بغل بکند

* * *

غصه های تو بیشتر شده اند

می روی تا کمی هوا بخوری

غصه های تو بیشتر شده اند

دوست داری کدام را بخوری؟!

شما

shahram13 — Thu, 20 Dec 2007 10:20:18 GMT

هوالعلی

دارم سلام می کنم ...

خیلی دیرم خیلی دور

همین جوری ،احساس می کنم دارم نفس های آخررو می کشم ،درسته هر تشبیهی یک مشبه به داره ولی " اونی که رفته دیگه هیچ وقت نمیاد"

خدا را چه دیدی ! ممکنه در صف طولانی بانک یهو یکی صدات کنه یکی که 8 ساله ندیدش بیا جلو باهات روبوسی کنه و بگه فیشت رو بده من ، بعد، یک ساعت در وقتت صرفه جویی بشه، بری برا سوء پیشینه ، بعد وقت اداری(دقیقه!12:58) برسی و سرباز بیچاره اضافه بخوره ولی کارت را بیفته

یا اینکه یه دوستی را که که درست 47512 86958745981000515 ساعته ندیدیش تو چارراه بیبینش ولی همدیگه رو نبینین ولی همدیگه رو ببینین ولی همدیگه رو نبینین ولی همدیگه رو ببینین ولی همدیگه رو نبینین و تو وسط این همه آدم بزنی زیر همه چیزِ بغض.

خلاصه اینکه حال ما خوب است و ملالی نیست جز دوری " شما "

" شما"

شکمت پس زد خوره ی خود را که دلش خون بود و مرا انداخت

مثل یک تف پر شده بود از خود که خودش را روی خدا انداخت

شکمت پس زد خوره ی خود را که من غمگین که من سرباز

نه که پایش را به زمین کوبید ، نه کلاهش را به هوا انداخت

خوره ای در جان هم افتادیم ، مثل این نوزاد شکم خواره

که مرا از تو ،تو ( شراب و شیر ) که تو را از آب وغذا انداخت

چه شتابی ای شکم قابل ؟! / هـ ِ... نجنگیدی و سر آوردی ؟!

[شوهرت خندید و عروسک را دو عدد دست و دو تا پا انداخت ]

رود من بی معجزه برگشتی ،کودک جادو بلد تو کو ؟

اژدها آوردم و موسایت ترس خود را توی عصا انداخت

"قدم نو آمده میمون است " ها ها ها ها بچه ی داروینی !!!

" کس نگو دیوانه ، خفه !"

[ مامان بچه ات را هی به هوا انداخت ]

***

بعد از آن رنگ همه ی دنیا توی پستان های تو شیری شد

و ستاره گوش تو را نقره ، ماه هم دست تو طلا انداخت

دل من از تو چقدر پر بود ، دل من از تو چقدر پَرپَر

(پر پر کلاغ پر ،گنجیشک پر...)

بچه ی شیطان باد دیوانه مرغ عشقت را به کجا انداخت ؟

***

و مرا خرگوش سفیدی کرد ، در کلاه شعبده غیبم زد

بعد از آن دیدم که مرا یک دست در اتاق خواب" شما "انداخت .

تلفن

shahram13 — Fri, 07 Sep 2007 19:57:18 GMT

هوالعلی

داشتم با غزل تازه ام بروز می کردم که : این رود بی معجزه را برگردان و به عصایت تکیه کن و فکر کن آب از سر موسایت گذشت . داشتم با غزل تازه ام که : جهان دایره ی بی اضلاعی ست که هیچ فیلی را با باد هایش نمی توانی هوا کنی. داشتم با غزل.... نه تو از روزه ام گذشتی و نه من از شراب خانگی ترس محتسب خورده ات داشتم با....داشتم ...داشت ....داش ....داش داش داشم من ....چاقو قمه کشم من ...می خورم و سرخوشم من ... راست می گفتی من هیچ وقت به حافظه ی خودم اعتماد ندارم .

سلام

" آتش ادای رقص تو را در می آورد " محمد حسین بهرامیان عزیز

می توانید کلیک کنید :

کسانی که نه مثل من شعر ترکی کم می خوانند ولی شیفته اش هستند :

ائلیاد موسوی

جشنواره سراسری شعر خط سوم که مطمئنن متفاوت از جشنواره های از این دست خواهد بود ، با داوری شعرای مطرح کشورمان در تبریز ،که دست صالح سجادی درست:

خط سوم

فراخوان اینترنتی غزل پست مدرن به همت پارسا ی عزیز :(تمدید جشنواره تا ۳۰ آبان)

جشنواره سراسری غزل پست مدرن

خبر سوخته است ولی اگر نشریه ی "همین فردا بود" به دستتان نرسیده است یا برای اشتراکش اقدام نکرده اید به وبلاگ سید مهدی موسوی عزیزسر بزنید :

غزل پست مدرن

همایش شعر پیشروبا تلاش تورج بخشایشی در این سه نقطه:

...

انجمن مجازی شعر هم : کلیک

و هنوز شعر، که اگر مرا از "ایشان "بگیرند

داشتم با غزل تازه ام بروز می کردم که ...ضرورتن با این کار هستم تا "پست" بعد :

تلفن هنوز ادای تو را در می آورد

می رقصد و صدای تو را در می آورد

تلفن کبوتری ست که از ابر می رسد

و از سرم هوای تو را در می آورد

هر نیمه شب اتاق / مرا راه می رود

تعبیر خواب های تو را در می آورد

اما تو نیستی ، همه جا از صدا پر است

ما دو عروسکیم نخ جفتمان یکی ست

اعضای من ادای تو را در می آورد

از تو بریده می شوم و خیمه باز پیر

دست تو را و پای تو را در می آورد

در معده ی گرسنه ی خود یکه می خوری

سرگیجه اشتهای تو را در می آورد

از زیر سنگ هم شده این عقرب سیاه

می گردد و غذای تو را در می آورد

وقتی که دست و پای مرا عشق می بُرد

وقتی که چشم های تو را در می آورد ...

یعنی تو در کجای جهان می رسی به من ؟

نوزادی تو در شکمت باد می کند

دل پیچه روده های تو را در می آورد

یک روز شوهر تو مرا حدس می زند

از جیبم عکسهای تو را در می آورد

تو نیستی و من به خودم «زنگ» می زنم

اما زنی صدای تو را در می آورد .

عمو زنجیر باف در موهات

shahram13 — Fri, 25 May 2007 14:59:18 GMT

هوالعلی

می خواستم در این پشت!از اوزان تکراری کارهای وبلاگی ،رودست هم نویسی ،روایت چند منظوره در غزل و اتفاقات غیرادبی ولی عادی دنیای مجازی مربوط به ماحرف بزنم که ...بگذریم و برویم سراغ تنهایی

در کافی نت "دوباره"بروز می شوم و این یعنی نهایت بدبیاری

این کاررا تقدیم می کنم به" شهرام میرزایی" و حسرت هایش :

دل من قصد خودکشی دارد دلم از ارتفاع                دل بسته به تیر بارانم از خودش بی دفاع

                                               .                                                               .

                                               .                                                               .

                                                می افتد                                                        می افتد

دل من می رود به سربازی دل من تــــــــــــــــــــــــیر می کشد پشتش

اسلحه می کشد به روی خودش می چکد ماشه زیر انگشتش

دلم از پشت کوه آمده است از صدای تو جیب هایش پر

دل دیوانه ام دل کوچک : " عمو زنجیر باف در موهات "

دل من ردپای خونی دشت ...[ یک غرور جریحه دار شده ]

دل من یک پلنگ غمگین است که به بازی گرفته آهوهات

دل من غول در چراغ توست ؛ زشت و بد طینت و سیاه شده

و دلش لک زده که جفت شود با پری های قصر جادوهات

دل من از خودش تمام شده :( ماه سر خورده ، از مدار جدا )

نیمه شب ها همیشه می پلکد بی هدف توی برکه ی قوهات

دل من از خودش دلش خون است ، نا امید و شکسته ، در فکر ِ

خود خوری در لبان قرمز تو ، خودزنی زیر تیغ ابروهات

ناعروسی که سرخ و تر شده ای زیر خوش رقصی النگوهات !

دل من هم یکی ازین پولکــ / لکه های به روی دامن توست

بغلم کن به سینه ات بفشار مرگ باالقوه! من که می دانم

بافه های طناب دار من اند حلقه های گشاد بازوهات .

تلخ و تشنه رسیده ام اما چشم های مشبک تو کو ؟

با توام هااااااااااااای خانم ملکه ! عسل آورده ام که کندوهات ....

# # #

مست کردی " سیاه " رقصیدی نطفه بستی شب خدایان را

ای پری جای بوسه ی دیو است روی زانوت خال هندوهات

بسترت را کنار بستر من پهن کردی که جای من خالی ست

من که هرگز نبوده ام تو ولی بچه آورده ای به پهلوهات

آدم از پهلوی خودش که خورد ؛ گفت : تنهایی ...آه...حوا جان!

سقط کن بار این امانت را تا که نشکسته است زانوهات

دل من طشت خونی تاریخ ، سرناحق بریده ی یحیی

گونه ات را که با همین سرخاب ...، و لبت را که با همین رژ، یا ...

تف به این جمله سازیی که تویی تف به این کلمه بازیی که منم

تف به این روزگار بعد از تو که اگر بی تو دلخوشی دارد

                                 باید این ارتفاع را



                                                         بپرم ، دل من قصد خودکشی دارد .

هلیا

shahram13 — Thu, 05 Apr 2007 19:12:18 GMT

هوالعلی

سلام

*« خدمت مقدس! سربازی را دارم دود می شوم » شاید این جمله غیبت چند ماهه ی مرا از این فضای مجازی توجیه کند ، شرمنده ی دوستانی هستم که اعلام بروزرسانی کردند ومن فرصت کامنت گذاشتن و نظر دهی را نداشتم ولی سعی می کنم به عزیزانی که مدعوی وبلاگشان باشم حداقل برای خواندن شعرهایشان هم که شده سر بزنم اگر چه حرف و کامنت را به ندرت وقت می کنم .

**این کار را شاید بیشتر عزیزان در وبلاگ قبلی خوانده باشند ولی برای خالی نماندن عریضه و به خاطر تغییراتی که در عرض و طول این کار اتفاق افتاده دوباره در این پست می زنمش.از اعلام بروزرسانی کامل هم دستم کوتاه است دوستان دور و نزدیک می بخشند که..

*** : (ستوان یکم شهرام میرزایی)

«1» روی زخمم ببند هلیا جان! گیسوان سپید پرپر را

در رگ من مگر که لخته کنی خون این جنگ نا برابر را

روی زخمم ببند هلیا جان ،از همان تار موت از آن حِرز

روز اول به بازویم بستی ،گریه کردی مرا مقدّر را

روی زخمم ببند از آن مو[ توی نامه همیشه می دادی ]

- از همان تیره های طولانی – نیمه شب مویه های سنگر را

روی زخمم ببند و ضجه بزن زخم های عمیق من را/ نه

روی زانوی ناتوان پدر ، خواهر و مادر و برادر را

«2»هی خودت را نشستی و خوردی گونه هایت شکست و گود افتاد

سالخورده شدی و سیرشدی روزهای بدون شوهر را

و چه شب ها کنار پنجره ات گوشه ی خود دوباره کز کردی

چشم بستی و باز خوابیدی خالی نا امید بستر را

بالشی در کنار بالش من می گذاری و خواب می بینی

نعش کش های گیج بی سر را ، دست های بدون پیکر را

می پرم وَ کنار پلک خودم چکه چکه دوباره می ریزم

بر جسد های ریش ریش شده چشم های دریده را تر را

جنگ یعنی همین به سینه من یک ردیف گلوله خط بکشد

جنگ یعنی همین که یک کفتار در بیارد صدای کفتر را .

«1» [... گفتی اما که آسمان کمی ست ، می پری و دوباره می افتی

و شهاب گلوله می خوردت مثل سنگ ستاره می افتی

گفتی اما که چیز خوبی نیست جنگ، یعنی تنور خود سوزی

این که تو در ردیف پیراهن دکمه های گلوله می دوزی

این که تو - این چهار شانه ی یل – بروی و "پلاک" برگردی

توی تابوت ،" استخوان و خاک " سمت این آب و خاک برگردی]

گفتی اما..... و تو دلت خون بود، هق هقت زیر چارقد پیدا

توی گریه به بازویم بستی حرزی از گیسوان پرپر را ...

***

«3» من کنار « فروغ » می خوابم ، تو ولی « جنگ و صلح » می خوانی

می روم توی فکرهلیا جان این شب خط به خط مصور را .

لاله و قهوه خانه

shahram13 — Wed, 17 Jan 2007 20:10:18 GMT

هوالعلی

جز یک نسب که از تو به خود بسته چیستم

من آن چنان که آل علی است نیستم

اما مرا هم ای علی از خود مران که من

تا چشم داشتم به حسینت گریستم .

(استاد شهریار)

سلام .

ع ...

ل.اهالی شعر هم روی این اسم دوست داشتنی :علیرضا موسوی.

ی.غزلنت را هم باید این روزها همه بشناسند.

* علیرضا عاشوری عزیز هم وبلاگ نویس شدند همین جا به ایشان تبریگ می گم . کلیک روی: غزل پیشرو

شرمنده عزیزان و خودم هستم به خاطر دیر بروز شدن که این روز ها دل و دماغ هیچ چیزی را ندارم، در ضمن به خاطر تغییرات در قالب وبلاگ ، ناخواسته لینک بعضی از عزیزان حذف شده است ،خواهشآ خبر دهند جبران مافات شود.

Ctrl + F)): برای جستجوی راحت تر.

اما شعر ،گاهی یک ناگهان بسیار ساده می شود ؛

از قهوه خانه ی سر میدان شروع شد

از شکل های داخل فنجان شروع شد

می آمدی و بافه ی گیسو به دست باد

و عشق از این فضای پریشان شروع شد

گنجشک تو شدم ،همه ی جفت بازی ام

از سیم های لخت خیابان شروع شد

- رحمت رساد شیخ اجل را – که بوسه مان

از باب " عشق و شور " گلستان شروع شد

پرسه شدی به باد ، هوا گردباد شد

بوسه زدی به ابر ، و باران شروع شد

حوّای مینیاتوری گیس گندمی !

از هیکل تو شوخی شیطان شروع شد

# # #

راضی شدیم مثل دو تا گل به خاک هم

پیوند ریشه ها ، ته گلدان شروع شد

تو نور و آب خوردی و من غصه ی تو را

در تو شکوفه های فراوان شروع شد

پژمرده بودم از خود و لاغر ، هرس شدم ــ

ــ از تو (هوا و خاک) ، و شب گریه هام در

گلدان نه ــ این سفالی زندان ــ شروع شد

گفتی بهار می رسد و می رسم به تو

اما بهار رفت و زمستان شروع شد

# # #

بگذر از این بهار که نارس رسیده است

گنجشک کشته است وَ کرکس رسیده است

بگذر از این بهار شکوفه فروش نحس

از خون «لاله» شیک و ملبّس رسیده است

بگذر از این بهار که یک بار جا نشد

گلدان خاک پوش مرا. پس رسیده است ـ

ـ داغ مرا شکوفه دهد، تازه تر کند ؟!

# # #

از قهوه خانه سر میدان شروع شد

از" دور بوسه دادن پنهان" شروع شد

نه فال و نه کتاب خدا ، سرنوشت ما

از شکل های داخل فنجان شروع شد .