تبليغاتX
سکسکه های یک مست ....
    سكسكه هاي يك مست

   با ما نساخت آخر ذوق شراب خوردن       چون ميوه زرد گشتيم از آفتاب خوردن

 

 

 

هوالعلی

 

دارم سلام می کنم ...

 

خیلی دیرم خیلی دور

 

همین جوری ،احساس می کنم دارم نفس های آخررو می کشم ،درسته هر تشبیهی یک مشبه به داره ولی " اونی که رفته دیگه هیچ وقت نمیاد"

خدا را چه دیدی ! ممکنه در صف طولانی بانک یهو یکی صدات کنه یکی که 8 ساله ندیدش بیا جلو باهات روبوسی کنه و بگه فیشت رو بده من ، بعد، یک ساعت در وقتت صرفه جویی بشه، بری برا سوء پیشینه ، بعد وقت اداری(دقیقه!12:58) برسی و سرباز بیچاره اضافه بخوره ولی کارت را بیفته

یا اینکه یه دوستی را که  که درست 47512 86958745981000515 ساعته ندیدیش تو چارراه بیبینش ولی همدیگه رو نبینین ولی همدیگه رو ببینین ولی همدیگه رو نبینین ولی همدیگه رو ببینین ولی همدیگه رو نبینین و تو وسط این همه آدم بزنی زیر همه چیزِ بغض.

 

خلاصه اینکه حال ما خوب است و ملالی نیست جز دوری " شما "  

 

 

 

" شما"

 

شکمت پس زد خوره ی خود را که دلش خون بود و مرا انداخت

مثل یک تف پر شده بود از خود که خودش را روی خدا انداخت

 

شکمت پس زد خوره ی خود را که من غمگین که من سرباز

نه که پایش را به زمین کوبید ، نه کلاهش را به هوا انداخت

 

خوره ای در جان هم افتادیم ، مثل این نوزاد شکم خواره

که مرا از تو ،تو ( شراب و شیر ) که تو را از آب وغذا انداخت

 

چه شتابی ای شکم قابل ؟! / هـ ِ... نجنگیدی و سر آوردی ؟!

[شوهرت خندید و عروسک را دو عدد دست و دو تا پا انداخت ]

 

رود من بی معجزه برگشتی ،کودک جادو بلد تو کو ؟

اژدها آوردم و موسایت ترس خود را توی عصا انداخت

 

"قدم نو آمده میمون است " ها ها ها  ها بچه ی داروینی !!!

                      " کس نگو دیوانه ، خفه !" 

                                               [ مامان بچه ات را هی به هوا انداخت ]

 

***

 

بعد از آن رنگ همه ی دنیا توی پستان های تو شیری شد

و ستاره گوش تو را نقره ، ماه هم  دست تو طلا انداخت

 

دل من از تو چقدر پر بود ، دل من از تو چقدر پَرپَر

(پر پر کلاغ پر ،گنجیشک پر...)

بچه ی شیطان باد دیوانه مرغ عشقت را به کجا انداخت ؟

 

***

 

و مرا خرگوش سفیدی کرد ، در کلاه شعبده غیبم زد

بعد از آن دیدم که مرا یک دست در اتاق خواب" شما "انداخت .

 

 

+ نوشته شده در  پنجشنبه بیست و نهم آذر 1386ساعت   توسط شهرام میرزایی  | 

                                                         هوالعلی

 

 

 

داشتم با غزل تازه ام بروز می کردم که : این رود بی معجزه را برگردان و به عصایت تکیه کن و فکر کن آب از سر موسایت گذشت . داشتم با غزل تازه ام که : جهان دایره ی بی اضلاعی ست که هیچ فیلی را با باد هایش نمی توانی هوا کنی. داشتم با غزل.... نه  تو از روزه ام گذشتی و نه من از شراب خانگی ترس محتسب خورده ات داشتم با....داشتم ...داشت ....داش ....داش داش داشم من ....چاقو قمه کشم من ...می خورم و سرخوشم من ... راست می گفتی من هیچ وقت به حافظه ی خودم اعتماد ندارم .

 

 

 

 

سلام

 

" آتش ادای رقص تو را در می آورد "  محمد حسین بهرامیان عزیز

 

می توانید کلیک کنید :

 

کسانی که نه مثل من شعر ترکی کم می خوانند ولی شیفته اش هستند :

                                                  

                                                  ائلیاد موسوی

 

 

جشنواره سراسری شعر خط سوم  که مطمئنن  متفاوت از جشنواره های از این دست خواهد بود ، با داوری شعرای مطرح کشورمان در تبریز ،که دست صالح سجادی درست:

 

                                                    خط سوم

 

فراخوان اینترنتی غزل پست مدرن به همت  پارسا ی عزیز :(تمدید جشنواره تا ۳۰ آبان)

 

 

 

 

                                 جشنواره سراسری غزل پست مدرن  

 

 

 

 

خبر سوخته است ولی اگر نشریه ی "همین فردا بود" به دستتان نرسیده است  یا برای اشتراکش اقدام نکرده اید به وبلاگ سید مهدی موسوی عزیزسر بزنید :

 

                                           غزل پست مدرن 

 

 

همایش شعر پیشروبا تلاش تورج بخشایشی در این سه نقطه:

  

                                                       ... 

 

 

 انجمن مجازی شعر هم :                       کلیک

 

 

 

و هنوز شعر، که اگر مرا از "ایشان "بگیرند

 

داشتم با غزل تازه ام بروز می کردم که ...ضرورتن با این کار هستم تا "پست" بعد :

 

 

 

تلفن هنوز ادای تو را در می آورد

می رقصد و صدای تو را در می آورد

 

تلفن کبوتری ست که از ابر می رسد

و از سرم هوای تو را در می آورد

 

هر نیمه شب اتاق / مرا راه می رود

تعبیر خواب های تو را در می آورد

 

اما تو نیستی ، همه جا از صدا پر است

 

ما دو عروسکیم نخ جفتمان یکی ست

اعضای من ادای تو را در می آورد

 

از تو بریده می شوم و خیمه باز پیر

دست تو را و پای تو را در می آورد

 

در معده ی گرسنه ی خود یکه می خوری

سرگیجه اشتهای تو را در می آورد

 

از زیر سنگ هم شده این عقرب سیاه

می گردد و غذای تو را در می آورد

 

وقتی که دست و پای مرا عشق می بُرد

وقتی که چشم های تو را در می آورد ...

 

یعنی تو در کجای جهان می رسی به من ؟

 

نوزادی تو در شکمت باد می کند

دل پیچه روده های تو را در می آورد

 

یک روز شوهر تو مرا حدس می زند

از جیبم عکسهای تو را در می آورد

 

تو نیستی و من به خودم «زنگ» می زنم

اما زنی صدای تو را در می آورد .

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

+ نوشته شده در  جمعه شانزدهم شهریور 1386ساعت   توسط شهرام میرزایی  | 

 

»